روزنامه صبح
آر اس اس خبرجنوب
کل صفحات خبرجنوب
مسکوکات در بازار شیراز
پر بازدید ترین ها
 تبلیغات خبر جنوب تبلیغات خبر جنوب تعالی دانش تبلیغات خبر جنوب
تبلیغات خبر جنوب تبلیغات خبر جنوب
شهر فرنگی که تماشایش را گناه می دانستند :: روزنامه خبر جنوب :: نیازمندیهای خبر جنوب
NID : 196908
1399/09/01

شهر فرنگی که تماشایش را گناه می دانستند

زینب دانشور/ از قاب شیشه ای کوچکش که برفک می بارید دلمان هری می ریخت مبادا تصویرش برنگردد و هر بار که آن تصاویر سیاه و سفید دوباره بر صفحه اش نقش می بست آرام می گرفتیم. برای صاف شدن تصویر تکه تکه شده، خواهش و تمناها بود که پدر را برای چرخاندن آنتن تلوزیون به پشت بام می کشاند. سربداران و آینه عبرت شبانه هامان را حسابی شلوغ کرده بود و شب به شب فامیل و همسایه را در آن چهاردیواری دور هم جمع می کرد و صدای گرم جلال مقامی مژده شروع دیدنی‌هایی بود که یک بار در هفته هیجان را هدیه می داد.
حالا روز همان جعبه جادوی اسرارآمیزی است که تحولی به دنیامان داد، روز جهانی تلویزیون. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۶میلادی، بیست ‌و یکم نوامبر را به‌‏عنوان «روز جهانی تلویزیون» تعیین کرد و هدف از چنین اقدامی را ترغیب کشورها به تبادل برنامه‌های تلویزیونی به‌ویژه برنامه‌هایی اعلام کرد که برای گسترش صلح، توسعه‌ اجتماعی و اقتصادی و تقویت مسائل فرهنگی جامعه ساخته می‌شود. در دانش‌نامه‌ رشد می‌خوانیم که «تلویزیون یک ابزار مخابراتی برای ارسال و دریافت عکس‌های متحرک و صدا از یک‌ فاصله‌ دور است. کلمه‌ تلویزیون یک کلمه‌ دو قسمتی است که از زبان یونانی و لاتین می ‌آید. «تل» در یونانی به معنای دور در حالی ‌که «ویزیون» به معنای دیدن یا بینایی است». اختراع تلویزیون را به «جان لوگی برد» اسکاتلندی در سال 1884 میلادی (1263 شمسی) نسبت می دهند.

تاریخچه ورود تلویزیون به ایران
بسیاری از مردم در زمان ورود تلویزیون به ایران، آن را جعبه جادو می ‌پنداشتند كه تصویرهایی غریب و شگفت از سرزمین‌های دور پخش می‌كرد؛ تلویزیون در نگاه آنان، گونه‌ای شهر فرنگ مدرن به شمار می‌آمد. بخش‌های سنتی و مذهبی جامعه به ویژه سالخوردگان در رویارویی با تلویزیون از پذیرش آن سرباز زدند و تماشای آن را گناه
می پنداشتند. این افراد تلویزیون را ابزاری كفرآمیز می‌دانستند كه فساد و كفر را در سطح جامعه رواج و گسترش می‌داد البته برنامه‌هایی كه از تلویزیون پخش می ‌شد و با فرهنگ جامعه سنتی ایران تناسب نداشت، این باور را تقویت می ‌كرد، به گونه‌ ای که بسیاری از خانواده ‌های مذهبی تلویزیون نمی‌خریدند و داشتن آن از منکرات به شمار می ‌آمد.تا قبل از سال ۱۳۳۷ این رادیو بود که بدون حضور رقیب جدی برای خود یکه ‎تازی می‌کرد اما از آن سال بود که دیگر سر و کله دستگاه رقیب پیدا شد. فکر راه‌اندازی تلویزیون در ایران به سال ۱۳۳۵ برمی‌گردد جوانی به نام آقای کازرونی، اهل اصفهان که از یک خانواده ثروتمند بود و در خارج کشور، کارگردانی سینما خوانده بود به این فکر افتاد که در ایران تلویزیون تاسیس کند و از این طریق یک منبع درآمد مطمئنی را برای خود ایجاد کند. حتی با شرکت‌های خارجی‌ای که فرستنده‌های تلویزیونی تولید می‌کردند وارد مذاکره شد اما این صحبت‌ها به نتیجه نرسید و توافقی انجام نشد. در نهایت سند این کار به نام «حبیب‌ا... ثابت پاسال» خورد بازرگانی که با پیش‌دستی، زود‌تر از بقیه آستین‌هایش را بالا زد و توانست تاسیس تلویزیون در ایران را به نام خود ثبت کند. وی تأسیس یک فرستنده تلویزیونی را به دولت وقت پیشنهاد داد و دولت نیز پیشنهاد او را پذیرفت. برای آن که کار جنبه قانونی داشته باشد، مجلس شورای ملی در تیر ماه سال ۱۳۳۷، ماده‌ای با چهار تبصره به تصویب رساند. به موجب این ماده، اجازه داده شد فرستنده تلویزیونی در تهران زیر پوشش وزارت پست و تلگراف و تلفن ایجاد شود. این فرستنده تا پنج سال از پرداخت مالیات معاف بود و تمام برنامه‌های آن از مقررات اداره کل انتشارات پیروی می‌کرد.تلويزيون ايران از روز چهارم آبان 1345 كار خود را به طور آزمايشي آغاز و از اول فروردين 1346 كار خود را شروع کرد این شبکه با روزی سه ساعت و با کمک دو فرستنده با قدرت 12 کیلووات توانست 5/2 میلیون نفر از جمعیت تهران را زیر پوشش خود قرار دهد.
برنامه‌های پخش ‌شده در روز گشایش این فرستنده تلویزیونی عبارت بودند از پخش پیام شاه، پخش فیلم مسافرت او به ژاپن، قرائت پیام نخست ‌وزیر، صحبت‌های وزیر پست و تلگراف و حبیب‌ ا... ثابت و پسرش ایرج مدیرعامل تلویزیون و پخش چند برنامه نمایشی و موسیقایی. برنامه‌های تلویزیون در آغاز از ساعت ۶ عصر شروع می‌شد و تا ۱۰ شب ادامه می‌یافت. معمولا برنامه‌های ویژه کودکان، ورزشی، فیلم سینمایی، تدریس زبان، اخبار و مسایل روان‌شناختی در این چهار ساعت پخش می‌شد. ساخت سریال با الهام از داستان‌هایی که ایرانیان با آن‌ها آشنایی داشتند آرام‌آرام توانست جای تلویزیون را در میان خانواده‌ها بگشاید. «امیرارسلان نامدار» از نخستین سریال‌های ایرانی بود که از تلویزیون پخش شد و هوادارانی فراوان یافت. صاحبان پاره‌ای مشاغل نیز از تلویزیون برای جذب مشتری بیش‌تر بهره می‌بردند. تلویزیون همچنین توانست در برخی مکان‌ها به ابزاری مهم برای سرگرمی بدل شود و ذایقه همگانی مردم را در این زمینه‌ها دگرگون کند؛ مثلا در برخی قهوه ‌خانه‌ ها جایگزین دیگر سرگرمی‌ها همچون نقالی و پرده‌خوانی، حتی رادیو شد. تلویزیون کار خود را با 188 نفر آغاز کرد. کمبود نیروی انسانی متخصص، این سازمان را بر آن داشت تا برای تربیت کادر ماهر، دوره هایی را برگزار کند. همزمان با این دوره ها فکر برنامه ریزی برای تشکیل یک مدرسه تخصصی قوت گرفت و در سال 1347 ش، مدرسه عالی تلویزیون و سینما با ظرفیت 48 دانشجو (24 نفر برای امور فنی و 24 نفر برای تولید) رسما کار خود را آغاز کرد.تلوزیون و برنامه‌های آن، دنیایی تازه پیش روی ایرانیان گذاردند. این دنیای جدید گرچه جذاب بود و مشتاقان و هوادارانی بسیار یافت اما از نظر برخی افراد غیر قابل پذیرش و كفرآمیز پنداشته می‌شد. علت این رویارویی را در سیاست‌های فرهنگی و اجتماعی پهلوی دوم می‌توان جست كه برآن شده بود برنامه یكسان‌سازی فرهنگی و رواج غربی‌گرایی را در جامعه ایرانی به اجرا بگذارد. برنامه‌هایی به همین منظور از تلویزیون پخش می‌شد كه با بخش‌هایی مهم از ارزش‌های حاكم بر جامعه سنتی ایران ناهمخوان و رویاروی بود. این مساله آرام‌آرام زمینه نارضایتی گروه‌های مذهبی و سنتی جامعه را از سیاست‌های فرهنگی و اجتماعی پهلوی دوم فراهم آورد. با شروع انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) سیاست دولت در برابر تلویزیون تغییر کرد .تلویزیون ملی ایران در سال‌های پس از انقلاب با تغییر نام به سیمای جمهوری اسلامی ایران در قالب دو شبکه برنامه‌های خود را پی گرفت. در سال‌های آغازین پس از انقلاب بیشترین زمان برنامه‌های سیما به مستندهای سیاسی تبلیغاتی و اخبار سراسری اختصاص داشت؛ مستندهایی از پرونده‌های سیاسی عوامل رژیم سابق، عوامل گروهک‌های منافقین، مجاهدین و اعترافات آن ها. به تناسب وضع بحرانی جامعه پس از انقلاب و به تبع آن آغاز جنگ ایران و عراق این روند به سوی فیلم‌های مستند از جنگ و جبهه تغییر مسیر داد و تا سال‌ها بعد این روند همچنان ادامه داشت برنامه‌هایی مانند «روایت فتح». در این سال‌ها مجموعه‌های نمایشی و داستانی چون «سلطان و شبان» به کارگردانی داریوش فرهنگ، «سربداران» به کارگردانی محمدعلی نجفی، «هزاردستان» به کارگردانی علی حاتمی، «کوچک جنگلی» به کارگردانی داریوش بحرانی و بهروز افخمی و ... ساخته شدند.در دهه هفتاد بود که تلوزیون از انحصار شبکه یک و دو بیرون آمد و با تأسیس شبکه سه سیما با رویکردی به جوانان و ورزش عرصه های جدیدی را در جذب مخاطب آزمود در واقع از همین مقطع زمانی بود که با آزاد شدن ویدئو، رونق سینما، فیلم‌های ویدئویی و بعدها سی.دی و دی.وی.دی، فرصت انتخاب برای مخاطبان بیشتر شد.با تأسیس شبکه پنجم با عنوان شبکه تهران و اختصاص یک شبکه استانی به استان‌های کشور، توجه به مناسبات درون گروهی شهرستان‌ها و استان‌ها در دستور برنامه‌سازان قرار گرفت.تأسیس شبکه چهار با شعار پرداختن به برنامه‌های علمی، فرهنگی و هنری فاخر ایران و جهان و نهایتاً شبکه خبر همگی در راستای سیاست‌های جدید برای تأمین گونه‌های مختلف سلایق مخاطب مفهوم پیدا کرد. بعد از آن تاسیس شبکه های سه گانه جام جم، قرآن و معارف و آموزش و در سال های اخیر با افتتاح شبکه های دیجیتال مانند مستند، نمایش، ورزش، پویا، سلامت و تماشا، گام‏های دیگری بود در جهت اجرای سیاست جدید معاونت سیما برای تامین سلایق مختلف مخاطبان.
و حالا بر اساس نظرسنجی مرکز تحقیقات رسانه ملی درباره برنامه‌های سیما از نگاه مخاطبان، ۷۵.۴ درصد از مردم بیننده سیما بوده‌اند و شبکه سه توانسته با برخورداری از ۶ برنامه در میان ۱۰ برنامه پربیننده تلویزیون، در صدر دیگر شبکه‌ها از نظر برخورداری از برنامه‌های پربیننده قرار بگیرد.به هر حال تلویزیون به تأثیر‌گذار‌ترین رسانه در عصر ما مبدل شده است. تلویزیون عرصه‌ای برای نمایش تصاویر، فرم‌ها و سبک‌هایی است که انسان را احاطه کرده است. تلویزیون، مردمی‌ترین و پرمخاطب‌ترین مدیوم برای ارتباطات و اطلاع‌رسانی است چرا که به‌راحتی مطالب را به مخاطبان از هر گروه سنی و قشری که باشند، ارائه می‌دهند.تماشای تلویزیون و دریافت اطلاعات از طریق این رسانه به سواد نیاز ندارد و به‌‏همین دلیل، این رسانه در کشورهای عقب‌مانده و در حال توسعه بیش‌‏تر کاربرد دارد. تلویزیون، نقش مهمی در انتشار اطلاعات و دانستنی‌ها ایفا می‌کند و وسیله‌ای قدرتمند برای شکل‌دهی به شرایط و خواسته‌های بشری محسوب می‌شود.گسترش برنامه‏‌های آموزشی، ایجاد دوستی و محبت، ترویج و آموزش ارزش‏های اجتماعی و دینی، معرفی روش‏‌های دوست‏ یابی و حفظ دوستی، ایجاد حس مسئولیت در کودکان، جلوگیری از رفتار خودخواهانه کودکان با به تصویر کشیدن رفتارهای جامعه گرایانه و غیره، از جمله کارکردهای مثبت تلویزیون است که همه روزه در حال انجام می ‏باشد.


/انتهای متن/
صاحب امتیاز و مدیرمسئول نشریات بین المللی خبر : حسین واحدی پور
License owner & Editor in Chief: HosseinVahedipour
Copyright © 2013 KHABAR International Publications Group. All rights reserved.