گفت و گوی صمیمانه «خبرجنوب» با کریم عبائیان؛ مردی که بوکس را زندگی کرد

در سکوت رینگ، هنوز روایت او جاری است

از قهرمانی در رینگ تا پرورش قهرمانان آسیا؛ روایت ۶۰ سال خدمت به بوکس فارس

در سکوت رینگ، هنوز روایت او جاری است

علی جمشیدپور - «خبرجنوب»/ سال‌ها دوری از وطن، نه غبار زمان را بر مرام و معرفتش نشانده بود و نه از مهر و وفاداری‌اش به ریشه‌ها کاسته بود. تا پایش به زادگاهش رسید، سراغ دوستان قدیمی را گرفت و پیش از هر چیز، به رسم دیرینه رفاقت، در اندیشه تازه کردن دیدارها و احوالپرسی از یاران گذشته برآمد.

ماجرا از یک تماس تلفنی ساده آغاز شد؛ بعدازظهری پاییزی که یکی از پیشکسوتان ورزش شیراز با روزنامه «خبرجنوب» تماس گرفت تا جویای احوال عباس آقای صباغ‌زاده، دبیر سابق سرویس ورزشی روزنامه، شود. همین تماس کوتاه، دریچه‌ای به یک دیدار خاطره‌انگیز گشود و فرصتی فراهم آورد تا من نیز از نزدیک با قهرمان و داور بین‌المللی بوکس شیراز هم‌کلام شوم؛ مردی که نامش با روزهای پرجنب‌وجوش بوکس فارس گره خورده است.

اگرچه سال‌های دوری و گذر عمر نشانه‌هایی بر چهره‌اش به یادگار گذاشته بود، اما در نگاه و کلامش هنوز شور و شوق جوانی موج می‌زد. گویی زمان هرچه از سال‌های عمرش کاسته بود، نتوانسته بود از حرارت خاطرات و دلبستگی‌اش به روزگار ورزش چیزی کم کند. همین دیدار و هم‌صحبتی، بهانه‌ای شد برای گفت‌وگویی صمیمانه با کریم عبائیان، پیشکسوت نام‌آشنای بوکس فارس؛ تا در مرور خاطراتش، برگ هایی از تاریخ این رشته در شیراز و روزهای فراموش‌نشدنی آن را دوباره ورق بزنیم.

این گفت‌وگو، روایت مردی است که بوکس را از سال ۱۳۳۸ آغاز کرد و پس از حضور در رینگ، به مربیگری و داوری روی آورد. عبائیان در پرورش ورزشکاران و داوران نقش داشت و شاگردانی را به تیم‌های ملی معرفی کرد؛ مسیری که به گفته وی، با علاقه به ورزش ادامه یافت.

عبائیان پیش از ورود به بوکس، فوتبال بازی می‌کرد. وی درباره آن دوران گفت: «قبل از اینکه وارد بوکس شوم، در تیم فوتبال دبیرستان نمازی با سرمربیگری آقای فیلی بازی می‌کردم و با تشخیص مربی‌ام در پست فوروارد به میدان می‌رفتم. در مسابقات فوتبال آموزشگاه‌های شیراز، با تیم دبیرستان حاج قوام به سرپرستی آقای رحیم آزرم به فینال رسیدیم، اما با نتیجه دو بر یک شکست خوردیم و نایب‌قهرمان شدیم. بعد از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، فوتبال را کنار گذاشتم و وارد بوکس شدم.»

عبائیان که از کارشناسان ورزش دانشگاه شیراز بود، گفت: «از سال ۱۳۳۸ بوکس را شروع کردم و در مسابقات قهرمانی کشور در تهران، اصفهان و رضاییه به مقام‌های اول، دوم و سوم رسیدم.» وی با اشاره به کمبود مربی باتجربه در شیراز اظهار داشت: هنگام سفر به شهرهای دیگر، تمرین مربیان تهران، گیلان و اهواز را زیر نظر می‌گرفت، سؤال می‌پرسید و نکات آموزشی را یادداشت می‌کرد.

عبائیان ادامه داد: «بعد از بازگشت به شیراز، آموزش‌هایی را که از مربیان شناخته‌شده یاد گرفته بودم، در اختیار علاقه‌مندان بوکس قرار می‌دادم.» وی با حمایت یکی از معلمان علاقه‌مند، گروه آموزشی بوکس را در دبیرستان نمازی تشکیل داد. تمرین‌ها ابتدا در مدرسه برگزار می‌شد، اما با افزایش هنرجویان به حدود ۴۰ تا ۵۰ نفر، به باشگاه علی‌بن‌حمزه انتقال یافت؛ مکانی که رینگ و امکانات مناسب‌تری داشت.

عبائیان تأکید کرد در آن سال‌ها بدون انگیزه مالی و تنها از سر علاقه تمرین می‌داد. وی خاطرنشان کرد: «برای آموزش بچه‌ها حقوقی دریافت نمی‌کردم و با علاقه شخصی تمرین می‌دادم. خوشحالم که تیم دبیرستان نمازی در مسابقات آموزشگاه‌های استان فارس قهرمان شد و تیم‌هایی هم که در رقابت‌های کشوری شرکت می‌کردند، معمولاً جزو سه تیم برتر بودند.»

از رینگ مسابقه تا نیمکت مربیگری

عبائیان در سال ۱۳۴۵ و پس از گذراندن دوره مربیگری، از رقابت به‌عنوان ورزشکار فاصله گرفت و آموزش نسل جوان را ادامه داد. وی گفت: «وقتی دوره مربیگری را گذراندم، فعالیت در این بخش را دنبال کردم و خوشبختانه شاگردان خوبی تربیت کردم.» پنج نفر از شاگردانش، شامل دو جوان و سه بزرگسال، به تیم‌های ملی راه یافتند. در میان آن‌ها، شریف دلارام قهرمان آسیا شد و علی پورشریف نیز به مقام سوم رقابت‌های آسیایی رسید.

وی گفت علی پورشریف پس از مهاجرت به سوئد، کمک‌مربی شد و بعدها در کشور دیگری نیز مربیگری را ادامه داد.

تربیت ۱۲۳ داور در ۱۳ استان

عبائیان داوری را با شرکت در کلاس‌های پتروس نظریان، رئیس وقت کمیته داوران آسیا، آغاز کرد و پس از دریافت مدارک لازم به آموزش داوران پرداخت. عبائیان گفت: «در ۱۳ استان کشور کلاس داوری برگزار کردم؛ از مشهد و نیشابور تا کرمان، کرمانشاه، اصفهان، همدان، ایلام، رضاییه و تبریز. در شیراز هم سه مرتبه این کلاس‌ها را برگزار کردم.»

این پیشکسوت بوکس تجربه حضور در مسابقات بین‌المللی به‌عنوان مربی تیم ملی را نیز داشت. وی گفت: «در سال ۱۳۵۹ همراه تیم ملی ایران به رقابت‌هایی در رومانی رفتم و تیم کشورمان در آن مسابقات سوم شد.» عبائیان همچنین از رقابت‌های دوستانه آتن یاد کرد که ایران پس از یونان در جایگاه دوم قرار گرفت.

این رقابت‌ها برای عبائیان فقط سفر با تیم ملی در آن سال‌های دور نبود؛ وی آن سال‌ها را فرصتی برای سنجش آموخته‌های فنی و انتقال تجربه به بوکسورها می‌دانست. قرار گرفتن ایران در جمع تیم‌های برتر رومانی و کسب عنوان نایب‌قهرمانی در آتن، از خاطراتی بود که در مرور کارنامه‌اش به آن‌ها اشاره کرد.

بوکس؛ قدرت در کنار اخلاق و هوش

عبائیان بوکس را فراتر از ورزشی قدرتی دانست و گفت شناخت حریف، زمان‌بندی و توانایی ذهنی در این رشته اهمیت دارد. وی تأکید کرد در دوران مربیگری همواره از شاگردانش می‌خواست اصول اخلاقی را رعایت کنند و از ضربات غیرقانونی دوری داشته باشند. به اعتقاد وی، شکست همراه با رعایت قانون و اخلاق، ارزشمندتر از پیروزی با رفتار خلاف مقررات است.

وی از محمدعلی کلی به‌عنوان بوکسوری با هوش فنی و قدرت تصمیم‌گیری یاد کرد. کلی با حرکات پا و توانایی فرار از ضربات حریف، سبک متفاوتی داشت و در کنار قدرت بدنی از مهارت و هوش تاکتیکی بالایی برخوردار بود.

انتقاد از فاصله مسئولان با باشگاه‌ها

عبائیان کمبود حمایت عملی از باشگاه‌ها را از مشکلات ورزش فارس دانست و خواستار بازدید مسئولان از محل تمرین ورزشکاران شد. وی گفت شمار کارکنان تربیت بدنی در مقایسه با گذشته افزایش یافته، اما این موضوع لزوماً به معنای بهبود وضعیت ورزش نیست.

این پیشکسوت تأکید کرد: «ورزشکاران برای تمرین به امکانات نیاز دارند. وقتی یک تیم برای حضور در مسابقات حتی لباس مناسب یا تجهیزات کافی ندارد، چطور می‌توان انتظار پیشرفت داشت؟ مسئولان باید به باشگاه‌ها بروند، مشکلات را ببینند و برای رفع آن‌ها اقدام کنند.»

عبائیان از عملکرد هیئت بوکس شیراز به ریاست محمودی نیز ابراز رضایت کرد و تلاش این مجموعه برای برگزاری مسابقات و کلاس‌های آموزشی را مثبت دانست. وی اضافه کرد هر زمان برای مشورت و راهنمایی دعوت شده، تجربه خود را در اختیار مسئولان و مربیان قرار داده است؛ زیرا همچنان سرنوشت بوکس فارس برایش اهمیت دارد.

توصیه به جوانان؛ بوکس فقط مشت زدن نیست

عبائیان در پایان، جوانان را به ورزش و حضور در باشگاه‌ها تشویق کرد و بوکس را رشته‌ای دانست که علاوه بر آمادگی جسمانی، تمرکز و قدرت تصمیم‌گیری را تقویت می‌کند. وی گفت: «بوکس از نوک پا تا مغز را درگیر می‌کند. ورزشکار باید هم‌زمان حرکت کند، فکر کند و برای هر لحظه مسابقه برنامه داشته و تصمیم بگیرد. این رشته فقط قدرت بدنی نیست و بخش مهمی از آن به هوش و شناخت موقعیت مربوط می‌شود.»

این پیشکسوت از توجه رسانه‌ها، به‌ویژه روزنامه «خبرجنوب»، به ورزشکاران قدردانی کرد و گفت انتشار موفقیت جوانان، انگیزه آنان و مایه دلگرمی خانواده‌هایشان است.

برای مردی که بخش بزرگی از عمرش را در رینگ، کنار شاگردان و در کلاس‌های داوری گذرانده، پیوند با بوکس فارس همچنان ادامه دارد؛ پیوندی که از علاقه شخصی آغاز شد و با آموزش نسل‌های تازه دوام یافته است.