‍ آیا ترور رهبران، راه‌حلی موثر است؟

‏در بسیاری از موارد تاریخی، ترور رهبران یا شخصیت‌های کلیدی در کوتاه‌مدت ضربه‌هایی به ساختار یا سازمان آن‌ها وارد کرده و باعث اختلال در تاکتیک شده است، اما در بلندمدت معمولاً نتایج پیچیده‌تری داشته و در برخی موارد حتی موجب تقویت ایدئولوژی و ادامه مقاومت شده است.

‏در مورد روش Leader Decapitation مطالعات زیادی انجام شده است:

‏جنا جردن (استاد و‌محقق دانشگاه جرجیا) در کتاب"Leadership Decapitation: Strategic Targeting of Terrorist Organizations" با بررسی ۱۰۰ ترور هدفمند نتیجه می‌گیرد در بیش از ۷۰ درصد موارد ترور رهبران نتوانسته به نابودی گروه‌ها یا جنبش‌ها منجر شود زیرا این گروه‌ها ساختارهای غیرمتمرکز و ایدئولوژی‌های قوی دارند که با ترور یک رهبر از بین نمی‌روند.

‏موسسه معتبر تحقیقاتیRAND که در زمینه امنیت و مسائل نظامی فعالیت دارد، در پژوهشی با عنوان How Terrorist Groups End بیان می‌کند اگر گروهی توانایی جایگزینی فرماندهی و ایدئولوژی قوی داشته باشد، ترور رهبرانش اثری کوتاه‌مدت دارد مگر آنکه گروه مزبور رهبری مطلق‌العنان و ساختاری ضعیف و غیرقابل انعطاف داشته باشد. 

‏مساله‌مهم‌تری هم وجود دارد و آن استمرار مساله و معضلی است که فلسفه وجودی آن گروه مبتنی برتلاش برای حل یا رفع آن است و مبنای حمایت مردمی نیز تداوم مشکل حل نشده است. در این وضعیت پرونده باز یک مشکل اساسی( عقیدتی،تاریخی، اجتماعی و‌ سیاسی) با ترور یا حبس افراد بسته نمی‌شود.

‏با این گزاره‌ها موفقیت اسراییل در بکارگیری روش  Leader Decapitation به صرف ترور نصرالله تضمین نمی‌شود و‌ باید دید سامانه جایگزینی رهبری، محبوبیت مردمی، جذابیت ایدئولوژیک و از همه مهم‌تر «استمرار معضل منجر به تاسیس گروه» پس از این ترورها در چه وضعیتی هستند؟