معاون علوم پزشکی شیراز: طرح اجباری، پزشکان را در مناطق محروم ماندگار نمی‌کند

معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی شیراز با تأکید بر اینکه طرح اجباری پزشکان به‌تنهایی نمی‌تواند موجب ماندگاری آنها در مناطق محروم شود، گفت: پرداخت به‌روز و متناسب با شرایط، افزایش امکانات رفاهی و بهبود تجهیزات شهرها و بیمارستان‌ها، از مهم‌ترین عوامل ماندگاری پزشکان در این مناطق است.

امین نیاکان درباره تأثیر طرح اجباری پزشکان بر ماندگاری آنها در مناطق محروم اظهار کرد: «خیر، به هیچ عنوان»؛ برای ماندگاری پزشکان باید مجموعه‌ای از مشوق‌های مالی، رفاهی و اجتماعی در نظر گرفته شود.

وی نخستین عامل را مسائل مالی دانست و گفت: پرداخت مناسب و به‌روز به پزشکان و متناسب با درآمد سایر افرادی که در مناطق محروم فعالیت می‌کنند، از جمله کارکنان شرکت نفت، کشتیرانی و دیگر مجموعه‌ها، باید مورد توجه قرار گیرد.

مشکل فقط کمبود پزشک نیست

معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی شیراز با اشاره به اینکه مشکل دسترسی مردم به پزشک در همه مناطق یکسان نیست، افزود: در برخی رشته‌های تخصصی مانند اطفال، بیهوشی، رادیولوژی و جراحی، کمبود پزشک وجود دارد، اما در برخی دیگر، مشکل اصلی توزیع نامتوازن نیروی انسانی است.

نیاکان توضیح داد: برای نمونه، در برخی شهرستان‌ها چند پزشک از یک تخصص حضور دارند، در حالی که شهرستان‌های همجوار ممکن است حتی یک پزشک از همان تخصص نداشته باشند. قوانینی مانند الزام حضور همزمان زوجین در یک شهرستان و محدودیت جابه‌جایی پزشکان مناطق محروم نیز گاهی این وضعیت را تشدید می‌کند.

وی با اشاره به نمونه‌هایی از فارس گفت: نی‌ریز سه متخصص اطفال، لامرد سه متخصص گوش، حلق و بینی، آباده سه متخصص رادیولوژی محروم به اضافه یک پزشک آزاد، داراب سه متخصص ارتوپدی محروم و لامرد سه متخصص نورولوژی محروم دارد.

پزشکان بعد از سال‌ها تحصیل، زندگی معمولی می‌خواهند

نیاکان طولانی بودن دوره تحصیل پزشکان را یکی دیگر از عوامل مؤثر بر انتخاب محل فعالیت آنها دانست و گفت: پزشکان متخصص دست‌کم ۱۲ سال از زندگی خود را صرف تحصیل پزشکی می‌کنند و در این مدت فرصت چندانی برای زندگی، تفریح، بودن در کنار خانواده و استفاده از امکانات رفاهی ندارند.

وی افزود: طبیعی است که پزشکان پس از پایان تحصیل انتظار داشته باشند در انتخاب محل زندگی و فعالیت خود آزادی بیشتری داشته باشند. از سوی دیگر، تفاوت درآمد و امکانات رفاهی میان شهرهای بزرگ و مناطق محروم نیز در تصمیم آنها برای محل کار تأثیرگذار است.

معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی شیراز تأکید کرد: پانسیون و محل زندگی مناسب، مدرسه و مهدکودک، امکانات شهری و شرایط فرهنگی از جمله عواملی هستند که می‌توانند بر ماندگاری پزشکان در شهرستان‌ها اثر بگذارند.

افزایش ظرفیت پزشکی به‌تنهایی کافی نیست

وی درباره افزایش ظرفیت پذیرش دانشجوی پزشکی نیز گفت: افزایش تعداد دانشجویان پزشکی به‌تنهایی نمی‌تواند مشکل دسترسی مناطق محروم به خدمات درمانی را حل کند.

نیاکان با بیان اینکه پزشکی یک کار تیمی است، افزود: اگر در یک شهرستان جراح عمومی، جراح زنان، متخصص چشم و دیگر متخصصان حضور داشته باشند اما متخصص بیهوشی وجود نداشته باشد، عملاً امکان استفاده مطلوب از ظرفیت سایر پزشکان نیز وجود نخواهد داشت.

وی راهکار تحقق عدالت در سلامت را صرفاً تربیت پزشک بیشتر ندانست و گفت: باید توزیع عادلانه نیروی انسانی و امکانات، پرداخت به‌موقع، تأمین تجهیزات پزشکی و دارو و همچنین فراهم کردن امکانات رفاهی و آموزشی مناسب مورد توجه قرار گیرد.

تأکید بر پرداخت متناسب با محرومیت

معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی شیراز همچنین بر ضرورت متناسب بودن درآمد پزشکان با میزان محرومیت منطقه تأکید کرد و گفت: تعرفه و درآمد پزشکان مناطق محروم باید متناسب با شرایط این مناطق بازتعریف شود.

وی افزود: پرداخت‌ها نیز باید به‌روز باشد؛ زیرا تأخیر چندماهه در پرداخت حقوق و کارانه، با توجه به تورم، ارزش واقعی دریافتی پزشکان را به‌شدت کاهش می‌دهد و انگیزه ماندگاری آنها را کم می‌کند.

نیاکان در پایان با اشاره به مشکلات خانوادگی پزشکان مناطق محروم گفت: مسائلی مانند محل تحصیل فرزندان، وضعیت شغلی همسر، مرخصی زایمان و امکان جابه‌جایی زوجین نیز باید در سیاست‌گذاری برای ماندگاری پزشکان مورد توجه قرار گیرد.

وی تأکید کرد: پزشک ذاتاً فردی است که رشته پزشکی را برای خدمت انتخاب کرده و اگر توجه مالی، رفاهی و امکاناتی به این گروه افزایش یابد، بخش قابل توجهی از مشکلات ماندگاری پزشکان در مناطق محروم قابل حل خواهد بود.