گفت و گوی "خبرجنوب" با داوطلبان کنکور

از جنگ تا رویای آینده ای بهتر

از جنگ تا رویای آینده ای بهتر
مرجان دهقانی-« خبرجنوب»/ صبح جمعه، هنوز ساعت به هفت نرسیده بود که اطراف فلکه نمازی و مقابل دانشکده مهندسی، داوطلبان کنکور به همراه پدر و مادرهایشان یکی‌یکی خود را به حوزه امتحانی رسانده بودند. بعضی‌ها آرام و ساکت گوشه‌ای ایستاده بودند، بعضی آخرین نکته‌ها را مرور می‌کردند و برخی دیگر فقط به در ورودی حوزه نگاه می‌کردند. انگار تمام مسیر چندماهه درس خواندنشان به همین چند ساعت گره خورده بود.اما اضطراب امسال برای بسیاری از داوطلبان فقط اضطراب معمول کنکور نبود. آنها از سالی می‌گفتند که با امتحانات نهایی فشرده، نگرانی‌های ناشی از شرایط جنگی و فاصله کوتاه میان امتحانات و آزمون سراسری سپری شده است.
روز پنج شنبه نیز داوطلبان گروه علوم تجربی، هنر و زبان آزمون خود را پشت سر گذاشته بودند آزمونی که به گفته بسیاری از شرکت‌کنندگان، دشوار بوده و همین موضوع نگرانی داوطلبان گروه ریاضی را نیز بیشتر کرده بود.در میان جمعیت، از داوطلبان پرسیدیم چرا می‌خواهند به دانشگاه بروند، چه آینده‌ای برای خود تصور می‌کنند و از مسئولان چه انتظاری دارند؟
می‌خواهم آینده شغلی خوبی داشته باشم
هستی عماد حقیقی یکی از داوطلبان گروه ریاضی است که انگیزه خود از ورود به دانشگاه را دستیابی به موقعیت شغلی بهتر عنوان کرد. برای او دانشگاه بیشتر از آنکه صرفاً ادامه تحصیل باشد، مسیری برای ساختن آینده‌ای مستقل‌ تر است.
او ادامه داد که رشته ریاضی را انتخاب کرده وهنوز درباره رشته دانشگاهی مورد علاقه‌اش تصمیم قطعی نگرفته اما مهندسی برق و معماری را مدنظر دارد. او معتقد بود شرایط امسال برای داوطلبان آسان نبوده و انتظار دارد مسئولان در دانشگاه شرایط مناسب‌تری برای دانشجویان که این دوره سخت را پشت سر گذاشته‌اند فراهم کنند.
مبینا باقری یکی دیگر از داوطلبان نیز گفت: هدفم این است که مستقل شوم و زندگی مرفهی داشته باشم. اگر بتوانم در کنار آن به جامعه هم کمک کنم، خیلی خوب است؛ اما فعلاً تمام تمرکزم روی کنکور است و بعد از آن برای اهداف دیگرم تصمیم می‌گیرم. او مهندسی کامپیوتر را رشته مورد علاقه خود عنوان کرد.امتحانات نهایی فشرده بود، بعد هم خیلی زود کنکور رسیدمحدثه رحیمی در پاسخ به این پرسش که چرا امسال کمتر درس خوانده، از فشار روانی سال تحصیلی گفت.او توضیح داد: شرایط روحی و روانی خیلی سخت بود. امتحانات نهایی فشرده بود و بعد از آن هم فاصله زیادی تا کنکور نداشتیم. همین موضوع باعث شد خیلی‌ها نتوانند آن‌طور که باید برای کنکور آماده شوند.این داوطلب معتقد بود فاصله میان امتحانات نهایی و آزمون سراسری باید بیشتر باشد تا دانش‌آموز فرصت بازیابی و آماده شدن برای آزمون را داشته باشد.
فاطمه زارع از داوطلبان گروه ریاضی، مهم‌ترین انتظار خود از مسئولان را تصمیم‌گیری بهتر و توجه بیشتر به شرایط دانش‌آموزان» عنوان کرد. او گفت: ما ۱۲ امتحان نهایی داشتیم و بلافاصله بعد از آن، تقریباً دو هفته بعد، باید در کنکور شرکت می‌کردیم. فاصله خیلی کم بود. انتظار داشتیم با توجه به شرایطی که پیش آمد، تصمیم‌های بهتری گرفته شود.به گفته او، دانش‌آموزان در طول سال با شرایطی مواجه بودند که به اندازه کافی برای تصمیم‌های جدید درباره آزمون و امتحانات آمادگی نداشتند. این داوطلب افزود: احساس کردم بیشتر این بود که کارها سریع انجام شود و امسال تمام شود، نه اینکه ببینند دانش‌آموز در چه شرایطی قرار دارد.

دو جنگ را پشت سر گذاشتیم 
در میان صحبت‌های داوطلبان، شرایط جنگی نیز بارها به عنوان یکی از عوامل افزایش فشار روانی مطرح شد.مرسدس زارع خطاب به مسئولان گفت: ما دو جنگ را پشت سر گذاشتیم و این همه شرایط سخت را دیدیم. واقعاً آرامش روانی درستی نداشتیم. انتظار داریم این شرایط را در نظر بگیرند و مثل کنکور روز گذشته، آزمون را بیش از حد سخت نکنند.داوطلب دیگری نیز خواستار آن شد که با توجه به شرایطی که دانش‌آموزان پشت سر گذاشته‌اند، فرصت بیشتری برای پذیرش داوطلبان فراهم شود.او گفت: با توجه به شرایط جنگی و سخت بودن امتحانات، اگر تعداد بیشتری از بچه‌ها بتوانند وارد دانشگاه شوند، شاید بخشی از فشار این سال جبران شود.
فشار روی یک جوان ۱۸ ساله
 رهاسادات یکی دیگر از داوطلبان با اشاره به سختی آزمون روز گذشته گروه تجربی گفت: کنکور امسال خیلی سخت شده است. امتحانات نهایی هم سخت بود. واقعاً یک بچه ۱۸ ساله چقدر باید فشار تحمل کند؟این نگرانی فقط درباره دشواری سوالات نبود داوطلبان از مجموعه‌ای از فشارها سخن می‌گفتند که از ماه‌ها قبل آغاز شده و در روز کنکور به اوج رسیده است. او پیشنهاد داد آزمون کنکور را بردارند و هر دانشگاهی آزمون ورودی خودش را داشته باشد.
رویاهای متفاوت کنکوری ها
در میان داوطلبان، رویاها متفاوت بود یکی مهندسی کامپیوتر می‌خواست، دیگری معماری و یک داوطلب نیز پزشکی را هدف خود عنوان کرد.برای یکی دانشگاه راه رسیدن به یک شغل مناسب بود، برای دیگری استقلال و زندگی بهتر و برای عده‌ای نیز فرصتی برای مفید بودن در جامعه.عباس جورکی گفت: از مسئولین توقعی ندارم هرچه تلاش کردیم شرایط را بهتر کنیم به نتیجه نرسیدیم. توقع ها می ماند و مشکلی حل نمی شود . باید در تصمیم گیری ها بهتر عمل می کردند بخصوص فاصله امتحان نهایی ها خیلی کم بود . هدفشون این بود که سریع تر کار و وظیفه انجام دهندتا تمام شود . امیرعلی رزم آرا یکی از داوطلبان رشته ریاضی هم گفت: دوست دارم مهندس معمار شوم و وارد اجتماع شوم و در رشته خودم فعالیت کنم. محمدجواد بهشتی پورداوطلب دیگر نیز گفت: فعلاً بیشتر هدفم قبولی در کنکور است. بعد از اینکه وارد دانشگاه شدم، اهداف دیگرم را مشخص می‌کنم.

پشت درهای حوزه امتحان
اما اضطراب کنکور فقط سهم داوطلبان نبود. پشت در حوزه امتحان، مادرها و پدرهایی ایستاده بودند که ماه‌ها در کنار فرزندانشان این مسیر را طی کرده بودند.یکی از مادران درباره شرایط روحی فرزندش گفت که فشار آزمون‌ها و اتفاقات ماه‌های گذشته باعث نگرانی شدید او شده است. به گفته او، فرزندش با وجود آنکه دانش‌آموز درس‌خوانی بوده، در ماه‌های اخیر بیش از گذشته اخبار و اتفاقات را دنبال می‌کرده و همین موضوع بر تمرکز و آرامش او تأثیر گذاشته است.
یکی دیگر از مادران نیز از دشواری امتحانات نهایی گلایه داشت و گفت حتی دانش‌آموزانی که در کنار مدرسه از کلاس‌های آموزشی خارج از مدرسه استفاده کرده‌اند، با سوالاتی مواجه شده‌اند که به اعتقاد خانواده‌ها با آموزش‌های معمول دانش‌آموزان فاصله داشته است.او با نگرانی گفت: خیلی از بچه‌ها واقعاً تحت فشار بودند. بعضی شب‌ها آن‌قدر استرس داشتند که مجبور می‌شدیم برای وضعیت جسمی‌شان به بیمارستان مراجعه کنیم.این مادر از مسئولان خواست در تصمیم‌گیری‌های مربوط به آزمون‌ها، شرایط روحی و جسمی نوجوانان را بیشتر در نظر بگیرند.
بچه‌ها فقط یک رتبه نیستند
حرف مشترک بسیاری از خانواده‌ها و داوطلبانی که صبح جمعه مقابل حوزه امتحانی ایستاده بودند، این بود که کنکور نباید تنها بر اساس یک عدد و رتبه، سرنوشت یک نسل را تعیین کند.داوطلبان از مسئولان می‌خواستند شرایطی فراهم شود که تفاوت امکانات آموزشی، فشار اقتصادی خانواده‌ها، شرایط روحی ناشی از حوادث ماه‌های گذشته و فشردگی امتحانات، کمتر بر نتیجه نهایی اثر بگذارد.
در نهایت، درهای حوزه‌های امتحانی باز شد و هرکدام از داوطلبان با رویایی متفاوت وارد جلسه شدند یکی با رویای روپوش پزشکی، دیگری با تصویر یک دفتر مهندسی، یکی در فکر قبولی در رشته کامپیوتر و دیگری تنها با آرزوی داشتن شغلی مناسب و آینده‌ای آرام‌تر.اما گلایه‌های این دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان، پرسشی بزرگ را پیش روی سیستم آموزشی باقی می‌گذارد آیا تدبیری برای کاهش این حجم از اضطراب اجتماعی اندیشیده شده است؟ یا باز هم دانش‌آموزان باید تاوان تصمیمات شتاب ‌زده‌ مسئولان را با سلامت روان خود بپردازند؟