عاشورا و همبستگی ملی، میهنی...

بهمن پگاه راد - «خبر جنوب»/ عاشورا و از بعد از وقوع آن در صحرای کربلا و تا امروز و تا ابد، بردل و جان ما ایرانیان ، پیوسته روزی تاریخی بوده که ریشه تنومندش ،بن مایه های جامعه را تشکیل داده و اگر کل روزها عاشورا باشد، کل مردم نیز حسینی باقی می ماند و به دفاع می پردازند. بنابراین عاشورا، نه تنها یک واقعه تاریخی، بلکه یک فرهنگ، یک مکتب و یک الگو برای ملت‌هاست و در سر زمین ما ایران ، این نام فراتر از یک مناسبت مذهبی است؛ یعنی نمادی که به یک روح جمعی، یک منش اجتماعی و یک انگیزه برای حرکت و پایداری تبدیل شده است.

 شعار «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» نیز به معنای آن است که هر روز می‌تواند عاشورا و هر سرزمینی می‌تواند کربلا باشد، اگر ظلمی در کار باشد و نیازی به قیام و ایستادگی باشد، این مهم رخ می دهد که آخرین نمونه اش همبستگی و اخوت همه جانبه امت ما در برابر حملات ١٢ روزه دشمنان به این سرزمین است. همچنان که در طول تاریخ، ملت ایران از عاشورا الهام گرفته‌اند تا در برابر ظلم و تجاوز بایستند که نمونه های فراوانی برای بیان است.

 رزمندگان ایرانی در جنگ تحمیلی و دفاع مقدس، با شعار «یا حسین» به جبهه رفتند و عاشورا را الگوی مقاومت خود قرار دادند. انقلاب اسلامی ایران نیز با الهام از قیام عاشورا، علیه استبداد و استعمار شکل گرفت. عاشورا همچنین به عنوان نماد هویت و غیرت دینی و ملی نقش بسزایی در زندگی ما ایرانی ها دارد. به واقع عاشورا تنها برای گریستن نیست، بلکه برای ساختن است و همبستگی ملی. امام حسین (ع) با قیام خود نشان داد که هر فرد در برابر جامعه مسئول است؛ این روحیه در ایران به شکل فعالیت‌های خیریه، کمک به محرومان و مشارکت در امور اجتماعی دیده می‌شود. عاشورا به سخنی دیگر نماد توجه بیشتر به کمی و کاستی های جامعه است؛ الگویی برای مبارزه با فساد، تبعیض و بی‌عدالتی.

عاشوراهمچنین فرصتی برای بازنگری درونی، توبه و بازگشت به ارزش‌های ملی، انسانی و الهی است. از نگاهی دیگر عاشورا تنها یک واقعی تاریخی یا آیینی نیست، بلکه یک مکتب فکری و انقلابی و ایستادن در مقابل هجوم بیگانگان به خاک سرزمینی ماست و حسین(ع) نماد انسان کامل است که در برابر ظلم می‌ایستد. بنابراین وقتی مردم احساس کنند که در سرنوشت کشور سهیم‌اند، با جان و دل از آن دفاع می‌کنند. یعنی نقش مردم در دفاع از کشور در زمان هجوم بیگانگان، نه‌تنها در میدان نبرد، بلکه در تمام عرصه‌های اجتماع به چشم می خورد که نقش‌آفرینی کرده و این مشارکت گسترده، دشمنان را از درون ناامید و از بیرون ناکام کرده است و سخن کوتاه پایانی این که عاشورا در ایران تنها یک روز نیست؛ یک جریان زنده و پویاست که در تار و پود فرهنگ، سیاست، هنر و زندگی مردم جاری است. این فرهنگ، ملت ایران را در برابر سختی‌ها مقاوم کرده و به آنان انگیزه‌ای برای ساختن آینده‌ای بهتر داده است.

اگر عاشورا را درست بشناسیم، می‌توانیم از آن الگویی برای پیشرفت، عدالت و معنویت ترسیم کنیم و در هنگام لزوم از آن به عنوان مکتب همبستگی و اتحاد یاد کنیم، همان چیزی که امروز در میان امت بزرگ ما وجود دارد و همین مسئله ترس و وحشت را در متجاوزان به این سرزمین عاشورایی به وجود آورده است و نتیجه‌گیری این که :

همبستگی ملی، سرمایه‌ای است که در لحظات حساس، از ایران دژی نفوذناپذیر می‌سازد. حفظ و تقویت این همبستگی، وظیفه‌ای همگانی است؛ از مسئولان گرفته تا تک‌تک شهروندان، در جهانی پر از تهدید، جنایت و رقابت، تنها ملتی که متحد باشد، می‌تواند سربلند بماند و بخوانیم :

ای ایران، ای مرز پرگهر

ای خاکت سرچشمه هنر

دور از دامان توام، ای مادر عزیز، به زیر پایت افتد آن دلی که بهر تو نلرزد ،به پای عشقت، این جان و تن، بهر تو می‌ارزد

شرح این عاشقی ننشیند در سخن ای ایران، ای مرز پرگهر...