وقتی چند ثانیه، مرز مرگ و زندگی است
آمبولانس و پزشکیار، الزام مسابقه است نه انتخاب!
ادمین ۵
در ورزش، حادثه خبر نمیکند؛ اما برگزارکننده باید آماده باشد. هیچ مسابقهای، در هیچ رشته و هیچ ردهای، نباید بدون آمبولانس مجهز، تجهیزات احیا و پزشکیار برگزار شود. وقتی پای جان ورزشکار در میان است، سهلانگاری دیگر یک اشتباه ساده نیست؛ یک تخلف جدی است که باید با آن برخورد قانونی شود.
اتفاق هفته گذشته در ورزشگاه شهید دستغیب شیراز، اهمیت این موضوع را بهروشنی نشان داد. در جریان مسابقه، یکی از بازیکنان ابتدا دچار تنگی نفس شد و سپس در پی برخورد سر به سر، بیهوش شد. شرایط میتوانست بسیار نگرانکننده باشد، اما حضور بهموقع عوامل امدادی و تجهیزات مناسب، اجازه نداد حادثه به فاجعه تبدیل شود.
در آمبولانس تیپ B هیأت فوتبال، عملیات احیا بلافاصله انجام شد و پس از بازگشت هوشیاری، بازیکن برای ادامه درمان به بیمارستان انتقال یافت.
این اتفاق یک بار دیگر ثابت کرد که آمبولانس کنار زمین، برای روز حادثه نیست؛ برای همین لحظههاست.
در این میان باید از هیأت فوتبال فارس، هیأت فوتبال شیراز و بهویژه سید محمدرضا حسینی تقدیر کرد که با ایجاد اتاق احیا در ورزشگاه شهید دستغیب و پیشبینی آمبولانس برای مسابقات، حتی آمبولانس ثابت را در این مجموعه مستقر کردهاند. اقدامی ارزشمند که میتواند الگویی برای سایر هیأتها و رشتههای ورزشی باشد.
اما این اتفاق در عین حال باید یک هشدار جدی باشد. هنوز در برخی مسابقات، بهویژه ردههای پایه، موضوع حضور آمبولانس و پزشکیار آنگونه که باید جدی گرفته نمیشود؛ در حالی که حادثه برای بازیکن حرفهای و نوجوان، تفاوتی قائل نمیشود.
نگاهی به حادثه تلخ اخیر در مسابقات بسکتبال جوانان در صدرا و درگذشت دردناک یک بازیکن جوان در روز شنبه هفتم شهریورماه، ضرورت این موضوع را دوچندان میکند.
*نباید منتظر حادثه بعدی بمانیم*.
*پیش از هر مسابقه باید یک سؤال پاسخ داده شود: اگر بازیکن همین امروز روی زمین افتاد، چه کسی و با چه امکاناتی جان او را نجات میدهد*؟
ورزش برای سلامتی است؛ *بنابراین حفظ جان ورزشکار باید اولین شرط برگزاری هر مسابقه باشد*.
